Een beetje weemoedig

Ik ben al weken een beetje weemoedig. Niet vreselijk ongelukkig, niet kleerscheurend somber, niet boos – maar weemoedig, een beetje. Ik moet wennen aan dat ik vertrek, echt wegga hier – en ineens heeft alles wat ik doe betekenis, ben ik ‘nog een keer in de Hema’ en laad ik m’n chipkaart ‘nog een keer’ op, maar niet meer maximaal. Ik eet een moorkop en een tompouce met Iris, want ze moet toch weten wat dat zijn. Ik koop juist geen kleren, want die zijn Daar veel goedkoper, en om dat tegen te gaan loop ik toch de Esprit en de Mexx af, op zoek naar het spijkerjasje dat ik zag hangen bij Sissy Boy, dat ik daar eigenlijk te duur vond. Maar het is niet gewoon de stad in, en ik zit hier niet gewoon bij Zeezicht met thee en appeltaart, – het is een soort voor het laatst allemaal, alles is beladen met een laatstheid. Die bevochten moet, kennelijk, met veel gebak. Maar er valt eigenlijk niet tegen op te ervaren, dit vertrek, dat definitief voelt – met het gezin dat ik hier heb gekregen en nu meeneem, waar ik nu mee ga, het Avontuur tegemoet, het bos in, naar de ruimte en de bomen en de pickup trucks – naar de Girl Scouts en de Parent Teacher Nights en de wifi in de New Moon Cafe, naar jongetjes die Ethan heten en weet ik veel wat meer.

Ik hield nooit zo van Amsterdam. Ik heb me nooit echt thuisgevoeld, hier – dacht altijd ‘goh die Amsterdammers toch’ als ik hippe twintigers op een terrasje zag zitten of dikke bierdrinkers in een cafe, ik vond de stad vaak pretentieus en eigenlijk heel provinciaals, veel te tevreden met zichzelf; en mijn multiculti buitenwijk was wel fijn vol met allerlei kleuren mensen maar toch ook naar: foeilelijk, en vol met arme mensen, die arme-mensen-dingen doen: met volle zakken van de Zeeman bakken patat eten als avondeten, en schreeuwen tegen hun kinderen die veel te veel snoep krijgen en te jong te lang op straat rondhangen, en hun papiertjes op straat gooien en vreselijke rapliedjes luisteren op gehoorsafstand van mijn kinderen. Daar voelde ik me ook niet echt thuis – wel in ons fijne rommelige rijtjeshuis met altijd zooi in de tuin van een Project waar Chris mee bezig is en Lego overal en kattebrokjes en kleine uitgeknipte papiertjes van een Project waar Iris mee bezig is – en ook als ik onze buren zag, en de mensen van school, en de kinderen op straat waarvan ik er altijd wel een of twee kende – maar niet op de markt of de braderieen die ze hier houden met bara’s en Fernandez en hele harde muziek, of bij de Poelier die altijd naar doet, alsof wij hier niet horen, en zij dat wel weten.

Maar nu ik vertrek, merk ik dat de stad toch in mijn botten is gesleten – ik weet hoe je op de fiets moet oversteken van het Rembrandtplein naar de V&D en weet waar de V&D is en waar er allemaal Hema’s en H&Ms en Blokkers zijn, en heb mijn herinneringen over de stad gespreid als weggegooide snoeppapiertjes – hier is De Jaren waar ik zo vaak was met zo veel mensen, ik denk ineens aan Thomas’ vriend Alexander, hoe zou het daar toch mee zijn? en daar is het cafe waar ik Max Dendermonde ontmoette  en hij geen advocaat over zijn ijs wilde want dat kan niet als drooggelegde alcoholicus, en daar tegenover het cafe waar Ine en Hanneke en ik erg dronken werden toen het zo ontzettend hard regende, en dit is waar ik zat toen ik in therapie zat en bijna overspannen was en heel hard huilde in mijn koffie verkeerd terwijl ik probeerde even geen werklijstjes te maken, en daar de winkel waar ik met Mireille dat grijze pak kocht voor mijn vader’s crematie. Enzovoorts, enzovoorts, 7 + 9 = 16 jaar heb ik hier nu gewoond, en de geologie van mijn herinnering heeft laag op laag neergelegd en tot een sedimentgesteente samengeperst waar ik steeds blootge-erodeerde stukjes van zie als ik er doorheen fiets.

Dus ik ben een beetje weemoedig. Het Grote Afscheid moet nog beginnen – etentjes, lunches, omhelzingen, briefjes met ons adres erop. En de verhuizers, en dat het bordje ‘Te Koop’ echt van ons huis gaat, en dat we voor de laatste keer de tuin opruimen en in Groningen zijn en mijn moeder zien en jullie allemaal.

Dichten en schrijven helpt, echt – het is eigenlijk het enige dat helpt. Dus ik dacht ik begin maar een blog, anders – dan kan ik het allemaal even kwijt en tegelijktijd weten jullie dan hoe het met me gaat…

Advertisements

27 Comments »

  1. Judith said

    Ha die lieve Anita, wat een mooi verhaaltje, ik word er ook helemaal weemoedig van, misschien juist omdat ik zelf niet wegga, maar een geoefend achterblijver begin te worden, die dierbare vriendinnen met lede ogen ziet vertrekken.
    Ik had trouwens ook een blog maar heb die alweer een hele tijd verwaarloosd, zoals dat gaat met blogs. Nu weer Goede Voornemens: ja, laten we elkaar toch vooral blijven schrijven, want dat helpt echt, niet alleen tegen de weemoed, maar ook om de vriendinnenband te blijven voeden.
    tot gauw lieverdje!
    Judith

  2. Inge said

    Anita, ik schrijf hier als een gek meteen een reactie want ik wil de eer van de eerste reactie te hebben geschreven. Dus gaan jullie het echt doen? En heb je het huis verkocht in plaats van verhuurd? En wanneer vertrekken jullie dan? Ik moet natuurlijk ook heel erg huilen van je beschrijvingen en vraag me af welke gek zoiets VRIJWILLIG kan doen! Maar jullie houden van natuur enzo en ik wist helemaal niet dat je zulke dubbele gevoelens over Amsterdam had, en ik begrijp het ook wel weer, en Chris komt uit de VS dus dat verandert veel.
    Geweldig idee zo’n blog, kunnen we allemaal bijhouden hoe het gaat. Stuur me via gewone email je vertrekdatum en nieuwe adres enzo.
    xxx
    Inge

  3. anitawaard said

    Ha, Inge en Judith, jullie zijn allebei Erg Snel! Ik dacht nog – misschien kunnen we wel een Tirami Su in blogvorm doen? Weet ook niet precies hoe – een wiki zou beter zijn, daar kan je allemaal je eigen stukje op zetten – ik kan het wel organiseren anders… Of allemaal een blog maken en dan een inhoudsopgave, dan kan je van de een naar de andere. Klits klats klandere. Zoenen, Anita

  4. Inge said

    Sja, de Tiramisu, wat doen we daar mee. Hij lijkt voor de tweede maal enigszins uitgestorven te zijn. Maar dan kunnen we hem ook voor de tweede maal wel weer nieuw leven inblazen ofzo. Dan ben ik in ieder geval niet meer de enige die overzees woont en waar dus altijd omheen gewerkt moet worden. Ik begon dat naar te vinden en liet het er dus de laatste tijd wat bij. Een wiki lijkt me prachtig.
    Inge

    • anitawaard said

      Ha. Goed! Een wiki. Tirami wiki. Of gelinkte blogs, kan ook? Thema: Uit en Thuis, misschien?

  5. Pauline said

    Woeoeoeoe Anita,
    Ben door het lezen van jouw verhaaltje weer helemaal dik tien jaar terug, bij het moment van vertrekken uit Amsterdam voor een enkele reis New York. Daar zat jij toen ook, trouwens, maar dat wist ik toen nog niet, dus dat kon de pijn op dat moment niet echt verzachten.
    Daar zat ik dan in mijn studentenappartementje in de Borgerstraat, een dag voor vetrek en letterlijk bij de pakken neer, want de verhuizers hadden het overgenomen. Ze stopten alles in dozen, inclusief afgekloven klokhuizen en ik liep alleen maar in de weg, zoveel was duidelijk – gaat u maar even buiten wandelen mevrouwtje – en daar ging ik dus. De kinkerstraat in, gehuld in een dikke laag weemoed en een oude spijkerjas van mijn broer, zo een met een bontvoering. Wat was die straat opeens mooi! Tram 17, en dan de Ten Kate markt, wat een gezelligheid, en wat scheen de zon heerlijk, en ah en oe en boehoehoe. Wat een schoonheid overal, waarom had ik dat nooit eerder gezien, nooit zoals nu, kijk toch naar die jaren 70 bouwwerken in de Borgerstraat, ik maakte er zelfs fotos van (kwam ze laatst nog tegen). Zo’n dag voor vertrek ga je rare dingen zien, maar ook horen, want het leek toch echt of de muren fluisterden dat ik moest blijven, dat ik een gigantische fout maakte, en de stoplichten knikten dat het waar was, net als de kiloknaller-slager en de deuren van de HEMA.
    Maar ik hield het droog.
    Tot de volgende dag, in het vliegtuig, vlak na opstijgen. De aanblik vanuit de lucht van de rokende stinktorens van de Hoogovens deed me de das om. De zakenman naast me zag het en zei grinnikend: ”Is it that bad?”
    Yes, dus.
    Aaaaaah, inmiddels ben ik na dit korte Amserikaanse avontuur (waar jij een belangrijk deel van uitmaakte!) een echte honkvaste Amsterdammer geworden en zie mezelf niet echt meer vertrekken, geloof ik, dus word ik ook een steeds meer doorgewinterde thuisblijver en uitzwaaier.
    Ik heb je echt al een tijdje niet gezien dus ik weet helemaal niet wat je gaat doen en waar, kun je daar ook wat over bloggen, gewoon effe de basics zeg maar.
    PS zoals Inge zal kunnen getuigen, hebben wij een hele grote mooie zolder waar je altijd mag logeren. Dus.

    • anitawaard said

      Mooi antwoord! Jij moet ook een Blog, Pauline. Die zou ik met veel plezier lezen!

  6. Pauline said

    Oja: Wat is een wiki? Ik word oud, lig achter, of allebei.

  7. Ine said

    Lieve Anita, ik weet nog steeds niet WAARHEEN je verhuisd, nooit email van gehad- misschien ligt dat aan de dronken staat waarin je me opvoert op je blog- herinner me dat natuurlijk heel anders! En bij navraag van Han is dat verhaal OOK anders. Geeft niks, maar heb serieus nooit een email van je gehad met adreswijziging – laatste keer zag ik je op mijn huwelijksfeest en helaas niet uitgebreid gesproken. Wens je alles liefs en succes in de US of A. Hopelijk spreken we elkaar nog op Hanneke’s boek presentatie, X ine

  8. Ine said

    *giechel* en hoe verbeteren we taal en tikfouten?

  9. Jose said

    Lieve Anita, zie hier het grote voordeel van vertrekken (ik probeer het positief te bekijken): met al je zintuigen open en vol herinneringen door je stad en wijk gaan alles op je in laten werken en je gevoel daarover op prachtige wijze verwoorden. Had je dat ook gedaan als je niet weg ging? Mooi toch, zo’n periode van bezinning? Ook een leuk vooruitzicht: het zal waarschijnlijk nog vele maanden duren voordat het leven gewoon z’n gangetje zal gaan en de ene dag op de andere gaat lijken. Maar tegen die tijd zal je daar waarschijnlijk wel naar uitkijken. See you soon.

  10. mari carmen said

    Hi Anita

    It’s me, Mari Carmen!

    I read your blog with the hart in my hands, so beautiful, so full of meaning, so full of possibilities!

    I changed my country for your country 10 years ago and, the same way I knew then, I still know, coming here was really to come home. Never mind, how much time it will cost me to be able to control the language (you see I still cannot write in Dutch) , or understand and accept as mine the implicit norms that sometimes differ so much from the ones of my country. This is still home… My father says I feel this way because it is here where I built my family (is this the correct way to say it?), it is here that I have a life full because I have Theo and Andrea… whatever, but it still feels more home than Spain ever felt.

    And yes, I found my HEMA here and surely you will find yours there because you sound happy and ready for it… keep in contact

    • anitawaard said

      Geweldig om van je te horen, MC! Ja, dat kan natuurlijk ook, dat je daar vandaan komt en hierheen gaat… Tot snel!

  11. Inge said

    OK, Anita, het is dus serieus de hoogste tijd dat je ons voorziet van informatie over vertrekdatum en je nieuwe adres etcetera. Ik ben stiekem blij en steek mijn tong uit tegen al die anderen, want je komt dichter bij mij en verder van hun, ook al is het aan de andere kant van het continent…. Hahahaha, I deserve that! Ik begin nu al stiekem een crosscountry road trip te plannen. Vorige week ben ik in 1 dag van Lethbridge naar Yorkton gereden (bijna 1000 km), wat voor een Europeaan heel wat is. Alsof je van Amsterdam naar Berlijn rijdt, maar dan in 1 land.
    Inge

  12. Zusmarjet said

    Mooi Blog Anita, ik reageer maar kort want Bert wil dit vast ook nog lezen en heeft dan vast ook nog allerlei commentaar – wou nog even zeggen dat ik vorig weekend heel gezellig vond en dat ik hoop dat jij en Iris onder de indruk waren van Bert’s snurkgeluiden (Karlsson vhd)!
    En nog even een deep thought of the day: some besef je pas na heel veel tijd en na lang weggeweest te zijn hoe mooi bepaalde plaatsen zijn, ik heb die ervaring zeker met Groningen gehad bij terugkeer na ruim 20 jaar ballingschap…
    Liefs van je zusje en tot gauw!

  13. berlinda said

    Hoi – ik vroeg me al af waar je allemaal mee bezig bent zo vlak voor zo’n groot – in allerlei opzichten – vertrek.
    Klinkt wel veel definitiever dan dat ik eigenlijk stiekem dacht, ik dacht zo een tijd in Vermont en dan weer terug naar ergens in Nederland – en in de tussentijd komen wij dan op bezoek….

    berlinda

    • anitawaard said

      Ha tsja nee het is best wel een beetje definitief, allemaal. Denk ik. Drie jaar, en dan besluiten of we teruggaan… met onvoorstelbaar grote kinderen die dan ook een mening hebben, en hijn Nederlands (hoop ik niet!) misschien al bijna kwijt zijn…

  14. Zusmarjet said

    Ha Anita,

    Ik heb geprobeerd een comment achter te laten maar volgens mij werkt het niet goed – daarom nu even een test. In elk geval: mooi Blog, ga zo door, en als dit weer niet werkt mail ik je wel!

  15. Hubby C said

    Hum.

    I read them all. The first one us quit sad in it’s way but not a bad-sad. Just the way it is. It is good you r writing this stuff down.

    Love u,
    C

  16. Pauline said

    Anita, ben je wel eens in het Paleis van de Weemoed geweest? Zou je eigenlijk nog net even moeten doen…
    Het zit op de wallen, en je kunt er een hele leuke avond beleven. Is er nog tijd voor mij om jou daar mee heen te tronen?

    • anitawaard said

      Hoi – nee nooit geweest en wil ik graag!! Wanneer? (juni wordt enorm vol maar wil graag!)

  17. Just want to say what a great blog you got here!
    I’ve been around for quite a lot of time, but finally decided to show my appreciation of your work!

    Thumbs up, and keep it going!

    Cheers
    Christian, iwspo.net

  18. Pauline said

    ok gaan we regelen noem jij maar een datum of data die nog kunnen.

  19. berlinda said

    zo, en nu ben ik een subscriber – lekker makkelijk, en leuk, ik dacht vrij vaak – zonder verder actie te ondernemen – hoe zou het gaan met de blog – denken is voorbij , kan nu gewoon direct lezen hoe het gaat.. .

    groet,
    b

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: