Vliegblog

Alvast een beetje in het vore aan het vertrekken ga ik deze week naar Amerika, naar de Westkust, voor werk. Ik ben wegens niet genoeg op reis (ha! zeggen al mijn dierbaren nu met holle lach) uit de Gold Elite klasse geschopt en mag dus niet meer in de lounge (voor iedereen die niet de hele tijd in het vliegtuig zit: dat is een grote zaal met gratis hapjes op kleine driehoekige KLM-bordjes en gratis internet en grote stoelen waar je In Mag als je maar genoeg CO2-verslindende, huis-en-haard vervreemdende verre vliegreizen maakt, en daar zit je dan, met allemaal andere dure en moeie, andere mensen-missende andere mensen, die kleine hapjes te eten en je email te checken en je net iets beter te voelen dan het voetvolk). Maar nu ben ik dus weer voetvolk, verstoten uit het Walhalla, hoewel ik met mijn net-niet-gouden Kees Verkerkerige Silver Elite kaartje ook nog wel voorin de rij mocht bij de Security Check daarnet – vóór mogen in een rij is typisch zoiets waar je jaloers op bent als je het niet mag, mag dat maar veel minder spannend is als wel – tsja, ik stond minder in de rij maar zit hier net zo goed gelaten te wachten met de gonzende massa mensheid die allemaal, allemaal mee moet in het vliegtuig. En je mag geen gesealed water meer mee! Ik hou zo op met dit luxegezeur – maar vroeger kon je dus flesjes Evian (en waarom is dat toch altijd zo veel viezer dan Spa Blauw? Evian heeft iets hards, iets metaligs vind ik altijd, of ze ‘t echt uit het kraantje bij de WC hebben getapt, niet dat zachte warme dat Spa Blauw heeft, maar Schiphol verkoopt nou eenmaal Evian) – nouja dat mocht dus vroeger, gesealed mee in een tasje waardoor je iets minder afhankelijk van de nooit voldoende aanwezige stewardessen was, op een vlucht. Misschien willen ze graag die afhankelijkheid – als jaloerse minaars wil de Cabin Crew je enige bron van laving zijn, niks geen laffe zelf-meegenomen consumpties waardoor je hun metalen pasta-or-chicken weghoont en hun slappe plastic bekertjes met water of sinaasappelsap niet met de benodigde dankbaarheid begroet…

Het was een fijne week, eigenlijk: ik ging niet naar Malta (god, ging je dan ook nog naar Malta??) nouja dus niet dus – vanwege de aswolk en algehele drukheid en Chris z’n sleutelbeen (voor wie een paar afleveringen van ons leven gemist heeft: hij heeft z’n sleutelbeen gebroken, val van de fiets, niet zijn schuld, net nu z’n rib weer beter was (die had hij gebroken toen hij uitglee in de douche (hij zegt zelf: ‘Holland wants to get rid of me!’))) en dat ik toch eigenlijk thuis moest zijn deze Laatste Tijd Voor Ons Vertrek. En ik had een feestje dat erg leuk was, de boekaanbieding van mijn vriendin Hanneke – ze heeft een prachtig boek geschreven over haar tijd in Berlijn in de jaren 80, die ze herbeleeft in het Berlijn van nu. Het is een soort plaatjesboek waarbij haar tekeningen haar vertelde herinneringen toelichten, maar niet direct illustraties zijn bij het verhaal: ze tekent waar ze was toen ze dacht aan wat ze vertelt. Hanneke zei daar zelf over bij de boekaanbieding: ‘Je denkt één ding, en ziet iets anders. Wij praten nu bijvoorbeeld over mijn boek, maar ik kijk naar het publiek. Het intrigeert me hoe die twee dingen in je hoofd samenkomen, en dat probeer ik in mijn boek over te brengen.’ En het zijn mooie, rauwe tekeningen van Berlijn, die ze daar bij de Knipscheer op goed grauw-beige papier hebben afgedrukt – zonder randjes, zodat je er echt instapt – en het verhaal is geweldig, als je Hanneke kent hoor je haar praten, met woorden als ‘snaterstoned’ en ‘te gek’ (op hippie-toon, maar dat dan menen)– vertelt ze over de tijd dat ze te gekke tijden beleefde in pre-muurvallig Berlijn, in de krakers- potten- en altoscene aldaar en kunst maakte en balkonnen bouwde van parket dat uit vooroorlogse gebouwen was gebroken door een aantal snaterstonede en zwaar verbitterde krakers. Erg mooi.

Allerlei vriendinnen maken boeken, ik ben zo trots op ze! Eerst al Judith’s boek, over haar oma die in de oorlog omkwam waardoor haar moeder en tantes door anderen zijn opgevoed en hoe dat haar gevoelens over de adoptie van haar dochters kleurt  – eigenlijk gaat het over biologisch en niet-biologisch moederschap en hoe je net zoveel gaat houden van een niet-biologisch kind maar een biologische moeder toch altijd belangrijk blijft – het is niet een reciproke relatie, dat adopteren… – Nou, en nu ga ik naar Lisa en haar boek over Bhutan komt volgend jaar uit – het staat al in Amazon maar de omslag wordt anders want iedereen dacht dat het onderbroeken waren, aan een waslijn, in plaats van bidvlaggetjes bij de tempel. En dacht (iedereen dus): eh hoezo, wassen ze dan zoveel onderbroeken daar, in Bhutan? Het nut van marktonderzoek is dat je dat dus weet voordat mensen verbijsterd in de boekwinkel staan…

Maar nu dus maar een klein vertrekje, het is nog niet echt, ik kom straks gewoon thuis op Tegelarijpad 10. Maar dan is het juni, en dan gaat het echt gebeuren – allemaal Laatste dit en Laatste datten. Enfin! We zullen zien, en het wordt vast wel heel gezellig allemaal, ook. Alles wordt wel ineens veel belangrijker – vrienden en gevoelens en familie en zo, wat dat betreft is partir inderdaad wel mourir un peu. It puts things into perspective!

Dus!

Dank voor alle reacties, ga er fijn mee door, ik vind het erg fijn en gezellig: maar als je een Response post hieronder moet ik hem altijd even goedkeuren (dat is zodat er geen 13-jarige jongetjes het equivalent kunnen neerkalken van de meest treffende en leerzame graffiti die ik ooit zag op het transformatorhuisje voor ons huis aan de Werfstraat, toen ik iets van zeven was en in een klap drie scheldwoorden én de ‘facts of life’ leerde: ‘Kut + Lul = Neuken’). Dus het duurt even voor je je eigen reactie op de bladzij ziet, maar dat hoeft geloof ik alleen de eerste keer – als je 1 keer bent goedgekeurd mag je altijd responden, dan hoor je er helemaal bij. Knap toch hè, die techniek.

Nou, ik ben inmiddels aan boord en ‘at this time all electronic equipment needs to be switched off’ – dus, zoals de jeugd dan zegt – ‘Later!’ (Sietse voegt daar dan aan toe: “We faxen!’)

Advertisements

2 Comments »

  1. Marije said

    Ha lieve Anita,
    de countdown is begonnen he. Het boehoe gevoel dat jullie hier echt heel snel niet meer zijn…. David en ik hebben gisteren samen de weken geteld tot en met de laatste week van Sebastiaan in Nederland. Afscheid nemen is niet mijn forte geloof ik. Teveel een confrontatie met de harde realiteit denk ik. Het maffe is dat er 1 vast bepaald tijdsstip is dat je in het vliegtuig zit en niet meer in Nederland bent, maar dat afscheid nemen veel langer duurt zoveel daarvoor als daarna. Wat goed dat je een blog hebt gemaakt, echt een mooie manier om het afscheid voor te bereiden. Fijn om te kunnen meelezen en leven. Wat is weemoed toch een prachtig woord. Je blog doet me trouwens echt aan de stijl van Sylvia Witteman denken, helemaal grappig de FAQ! ik ga je/jullie harstikke missen!
    knuf Marije

  2. Incredibly awesome read! Really.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: