25 Days To Go

25 days to go, zegt de zelfgemaakte kalender op onze muur, dus we zijn al aan het stukje met ‘days to go’ toegekomen – Chris en de kinderen begonnen dat op te schrijven (omhoog tellend van ‘We are leaving!’) maar later werd het gewoon alleen een nummer – maar nu dus bij ‘days to go’. And counting… Het wordt steeds raarder hoe gewoon alles is, gewoon boodschappen doen en naar m’n werk en de kinderen naar school, gewoon piano-judo-klarinetles, gewoon kinderen te spelen, koffie met mensen. Maar dit weekend waren we in Groningen en dat was echt voor de Laatste Keer; ook daar weer was alles heel fijn en gewoon met mijn moeder en gesprekken en ijsjes in het plantsoen – tot we weggingen, toen slikken en tranen in mijn ogen en een raar gevoel van breuk, van vertrek – het lijkt een beetje op rouw, bedacht ik, toen mijn vader doodging voelde ik me ook zo. Zo onbestemd ergens stuk, niet direct wat aan te doen, moet je gewoon doorheen leven en dan gaat het wel weer. Ik ben ook steeds ontzettend moe – misschien is dat nog steeds de jetlag van 2 week geleden, maar misschien ook wel al dit gevertrek, dit weekend moeten we kijken naar wat niet mee kan in de zeecontainer en dat weggooien of meenemen, want de 21ste komen de verhuizers en dan moet alles in de container of niet.

Maar wil je dan eigenlijk wel weg? Vragen mensen. Ja, tegelijkertijd wil ik dat ontzettend. Aan de andere kant van dit vertrek is het bos met dat ontzettend fijne huis, en de New Moon Cafe http://newmoonvt.com/ en Phoenix Books http://www.phoenixbooks.biz/ en het Underhill State Park http://www.vtstateparks.com/htm/underhill.htm en allerlei andere mensen, nieuwe mensen, en een paar oude. En dan gaan we naar dit soort dingen toe – http://valleystage.net/ – stel ik me dan voor (zie filmpje rechts) maar zijn dan niet van die hippies die vooraan dansen, want dat zijn we nou ook niet. (Nou – misschien Iris dan, en ik even.)

En Nederland voelt vol en klein daarmee vergeleken – ja, het spijt me, mijn familie viel enorm over Chris heen wegens niet positieve geluiden over de Nederlanders in zijn blog – en uitspraken over ‘de Nederlanders’ ga ik me ook niet aan wagen. ‘Some of my best friends are Dutch!’ per slot. Maar het land, de ruimte van Route 15 vs. de trein naar Utrecht, en ook wel het gevoel – van kom maar hier heen er is plaats genoeg – daar heb ik ontzettend veel zin in. ‘It’ll be great to have you here’ zei de man in het wetenschapsmuseumpje in Burlington toen ik vertelde vorige zomer wat Chris en ik deden en dat we zouden komen, en ‘We need people like you,’ versus, nog steeds een van de botste en meest vijandige uitspraken ooit, de politieagent die Chris aanhield toen hij door een oranje (echt!) licht reed, in 2001, en het nodig vond hem toe te voegen: ‘Waarom gaat u niet naar huis, meneer? Nederland is vol.’ Nederland is vol. Ja, Groningen veel minder dan de Randstad – Brabant ook wat minder, ik weet het. Maar elke vierkante centimeter heeft wel een bestemmingsplan, een doel.

Ik heb vanmorgen nog wel gestemd – GroenLinks, toch maar weer, ik vond Femke Halsema erg goed in het televisiedebat gister en ben het het meest met hen eens – en de PvdA toch te onbestemd vaag, al mag ik Cohen erg graag, met zijn mooie ogen en verstandige staat van dienst in Amsterdam. Ze regeren een land waar ik uit wegga – niet wegens de regering hoor, volgens mij hebben alle kabinetten inclusief Paars het best aardig gedaan, ik vind het alles in aanmerking genomen politiek een fijn land om te wonen met verstandige wetten en goede voorzieningen en veel dingen voor iedereen. Nederland kan er ook niks aan doen dat het zo vol is, zo is als het is – provinciaals op een bepaalde manier, versnipperd, met buurten en wijken en provincies en dorpjes die aan hun manier van leven vasthouden – een dunne laag nieuw en hip met Starbucks en MacBook Airs afgezet op een kristalrooster van Christendom en traditie, de korfbalvereniging, de blaaskapel.

Dus ja. Ik wil wel wegzijn, maar het weggaan doet pijn – dat is het een beetje. ‘I hate to see you leave, but I love to watch you go,’ zoals mannen dan tegen vrouwen met mooie achterwerken zeggen. Enfin! Als deze blog niet over ons vertrek ging, had ik nou het gevoel dat ik begon te zeuren.

Later!

Advertisements

2 Comments »

  1. mc said

    The first thing that comes to my mind to tell you is: GO FOR IT GIRL, GO! And I send to you a lot of positive energies (just in case it helps)

    The second thing is this: whenever we go on holidays to my parents, my father always asks why we don’t move to Spain (he of course convinced life in Spain is a lot better than anywhere else). Once I told him the truth: I don’t want to move from The Netherlands because this is the only place I have ever felt AT HOME. And he answered: you feel this way because it is in The Netherlands where you have created your own little (and treasured) family (gezin) and as long as you are with them, you will be happy (almost) anywhere because HOME is being with them. Coming from a man that cannot write (life did not give him the chance to go to school) I think these are very wise words. Don’t you think?

    You also know it and you will be, all of you, ok.

    A lot of kisses and support and more kisses

    mari carmen

  2. Inge said

    Darling, als je niet al reeds bij voorbaat heimwee zou hebben zou het helemaal niet best zijn. Stel je voor dat je nergens verdrietig over zou zijn, dat je werkelijk alles en iedereen met plezier zou achterlaten, dan zou je toch moeten concluderen dat je 45 jaar op de verkeerde plek hebt gewoond, en dat is helemaaaaal tragies [sic]. Ik denk dat ik zelfs als wij ooit nog eens in de gelegenheid zijn om dit gat achter ons te laten dat ik denk 100% te haten nog wel een paar dingen heb die ik dan opeens toch jammer vind. Bijvoorbeeld dat dat buschauffeurs ons bij naam kennen en ons er altijd aan herinneren dat we al in hun bus zaten toen Bouke nog een peuter was. Of het uitzicht op Chief Mountain, dat je altijd weer om een hoekje verrast. Of het heerlijke warme droge weer in de zomer.
    Dus geef je over aan al die sentimentaliteit, het hoort er helemaal bij en het betekent helemaal NIET dat je eigenlijk niet weg wilt gaan. En mocht je na een jaartje in het bos concluderen dat het dat eigenlijk toch wel betekende, nou, dan los je dat dan wel weer op. Maar ik denk van niet, ik denk dat jullie er helemaal klaar voor zijn en dat langdurig afscheidnemen er gewoon bij hoort.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: