Dingen.

En nou ben ik dus ziek geworden en lig met koorts en koppijn en overal een zeurende pijn in bed, te tobben. Ik tob over m’n werk, over wat mensen moeten doen maar niet gedaan hebben, en waar ik ze over aan hun kop over moet zeuren, en over wat ik had moeten doen maar niet gedaan heb en waar andere mensen mij over aan m’n kop zeuren. Zo houden we elkaar bezig.

En ik tob over de kinderen, op school – Sebastiaan werd gepest, nare kindertjes; we moeten Afscheids-Ietsen maken en uitdelen, wat dan, wanneer dan; en uitnodigingen voor ons afscheidsfeest maken (zaterdag 3 juli! vanaf 6 uur! kom allemaal!) maar vooral tob ik erg over Dingen. Alle Dingen waar we Doorheen moeten – dozen met dingen, papier en schoenen en cd’s en boeken en kleren en weet-ik-veel, ventilatoren (weg! – iemand nog een ventilator?) en oude ingepakte dozen die uit Amerika zijn meeverhuisd met Chris z’n oude schoolschriftjes en nouja, dingen. (In een van onze collectieve lievelings-Donald Ducks is het ‘Daverende Donderdag’ en Katrien wil koopjes scoren in het Duckstadse warenhuis en zij regelt dat Donald een winkelbediende is en als het warenhuis opengaat staan er overal bordjes waarop staan ‘Dingen! Nu Goedkoop! Koop Dingen!’ (en met Donald’s hulp gaat Katrien eerder naar binnen en koopt alle leuke Dingen, en er breekt oorlog uit als de Dames daarachter komen, en Donald wordt natuurlijk weer ontslagen))

Dingen dus, die op zolder staan, in al hun onnutte dingerigheid. En er moet een beslissing genomen worden over elk Ding, het is de dag des oordeels en wij zijn – Jesus, of God, wie doet dat eigenlijk? Kijk, daar schiet mijn bijbelkennis weer te kort – nouja wij zijn de Oordelaars: moet het Mee (dan pakken de verhuizers die vrijdag komen het in en zetten het op onze container op de boot en komt het na zes (denkt Chris) tot acht (denk ik) weken in Jericho, Vermont aan) of gaat het met ons mee op reis (een zeer uitverkoren categorie, de Jehova’s getuigen onder de Dingen, alleen voorbehouden aan hele fijne en belangrijke kleren, al Sebastiaan’s lego, en mijn koffiepotje), of, en dit is het gapend inferno dat allen kan wachten: WEG.

En op mijn ene schouder zit de engel van mijn moeder die zegt ‘allemaal ongezien weggooien -wat moet je met die troep?’ en op de andere een duiveltje – Joost o.a. en Chris, trouwens ook, die zeggen ‘nee, dit zijn Herinneringen en er zijn al zoveel Dingen weg die je mist uit vorige verhuizingen en wees nou niet te rigoureus en je kan het net zo goed meenemen en daar uitzoeken’. Waarop mijn moeder dan weer zegt ‘Ben je gek, dan zit je er daar weer mee, doe toch gewoon weg al die rotzooi!’ En ik lig er koortserig en vertwijfeld tussenin en laat mijn hoofd naar de een, en dan weer naar de ander hangen, en weet het niet, met de Dingen.

Eerst nog maar even een slaapje doen, en dan wat eten, om aan te sterken. Want er valt nog heel wat te richten, vandaag. It’s judgement day.

Advertisements

3 Comments »

  1. Pauline said

    Ach Anita, wat een droevenis!

    Ik kan ook nooit goed afscheid nemen van dingen.
    Gewoon de minst stressvolle oplossing kiezen: in een doos stoppen en meenemen. Je bent nu toch niet toerekeningsvatbaar en niet in staat om honderden van die kleine kloeke besluitjes te nemen.
    Je zou ook nog iedereen op je afscheidsfeestje kunnen verplichten een ding mee te nemen? Dan kunnen ze meteen aan jullie denken, door middel van dat ding in hun huis. En te persoonlijke dingen zoals papieren en oude brieven enzo, die neem je gewoon mee, je hebt daar al die ruimte en dat bos, dat zoek je ergens in de komende tien jaar wel uit.
    Nou, tot zover mijn gratis advies…
    hou je haaks!

    • anitawaard said

      Dank voor deze wijze woorden… ik doe het nu kamer voor kamer. Het is ook wel goed, om de dingen te lijf te gaan. Maar de kinderen worden er zenuwachtig van, merk ik nu – ze zijn heel druk of juist angstaanjagend rustig, het begint ze wel te raken nu…

  2. berlinda said

    dingen zijn zelfs moeilijk als je niet weg gaat.
    Ik heb geen advies, er staan bij ons nog 35 dozen op de 2de verdieping.

    Van Amsterdam, naar New York, weer terug naar Amsterdam en toen naar Overveen, waar zoveel ruimte is dat ze tot aan het einde der dagen niet opgeruimd zullen worden, er zijn zelfs skies bij van 30 jaar geleden – overgenomen van iemand die ook van dingen af moest..

    Ik weet het niet, maar ik voel erg veel voor het advies van je moeder, bevrijdend – al die dingen de deur uit…

    groet
    berlinda

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: