Het leven zonder kaasrasp

Lieve lezers,

Het is alweer zaterdagavond – hoogste tijd voor een blog! Want toen ik jullie achterliet waren we nog aan het inpakken, bokken van schapen en kaf van koren aan het scheiden – maar inmiddels zijn alle bokken aan de straat gezet en een hele zeecontainer vol kaf is door potige mannen in dozen gestopt en de deur uit gedragen. En nu zitten we enigszins verdwaasd in een huis waar het gewoon galmt, van de leegte – je kunt voetballen met een pingpongballetje, in de woonkamer; de afwas kan telkens in een halve machine, en al onze kleren vouwen duurt minder dan een kwartier. Eigenlijk is het geweldig, zo zonder dingen: alles is makkelijker en sneller en goedkoper, je hoeft niet te twijfelen wat je aan moet want je hebt maar twee broeken en zes t-shirts en drie werk-bloesjes; de kinderen weten altijd waar al hun speelgoed is (namelijk: op de vloer) en gelukkig zijn ze nog niet door alle strips heen. Ook slapen op een matras op de grond en eten aan een tuintafel gaan prima. Er zijn eigenlijk maar een paar dingen die we missen:

  • De fietsen
  • De DVD-speler
  • Muziek (ik)
  • De kaasrasp

nou, en nou moet ik al weer heel hard nadenken. Dus: zonder de meeste dingen gaat het uitstekend. En dan maar nog een kaasrasp kopen…

Deze week gaan we bijna voor ons beroep afscheid nemen, de hele tijd. Ik bij mijn twee werken, en de kinderen op school en bij hun clubjes, en dan twee feesten met vrienden maar liefst; op het laatst kunnen we vast geen mensen om afscheid van te nemen meer zien! En zij/jullie zullen ons ook wel met een zekere opluchting uitzwaaien (wanneer gáán ze nou eindelijk!) – theoretisch dan, want ons concrete vertrek op maandag de vijfde wordt dermate druk en vol spanning dat er echt, hoe lief bedoeld ook, vooral niemand naar Schiphol moet komen. Maar eigenlijk moet je dus zo veel afscheid nemen dat iedereen echt doodziek van je is,  dat is de methode: dan duurt het weer een hele tijd voor die ergernis voorbij is, en dan denk je gewoon aan iemand, en pas daarna kan je ze gaan missen. Dus: mocht je vertrekken, neem dan vooral veel afscheid. Het helpt, net als een begrafenis, zeg maar, al ga je niet (zoals mijn oma die ‘Kand. Litt. Class.’ was altijd zei) de rivier de Styx over, maar gewoon in een 737, de Atlantische Oceaan.

En aan die andere kant beginnen zich ook al vage contouren van een leven af te tekenen… We hadden zomaar een dubbele afspraak gepland, Chris en ik: hij met het kabelbedrijf en ik op school! Dus nou zien we op vrijdag maar ‘Vicky Graf’, het hoofd der school in Jericho – om onze hoofden te laten zien en de kinderen de binnenkant van de school, en om te proberen Iris niet nog een keer groep drie te laten overdoen, waar ze in geplaatst is omdat ze pas in oktober jarig is. Het is allemaal nog raar en onwezenlijk voor mij, het leven daar – het idee dat het ook een leven met plannen en boodschappen en clubjes en agenda’s wordt. Nu heb ik nog een vaag ideaalbeeld van in een hangmat in het bos, en op blote voeten in het gras met een chipmunk praten. Voor Chris is het allemaal al veel concreter – hij heeft al zowat een auto en een pickup truck en een grasmaaier gekocht (zo een waar je op kan rondrijden) en een trampoline, willen we, daar hebben we nou eindelijk plaats voor. En zo’n grote aluminium kano, en die dan op die auto, en daar dan mee kamperen met vishengels en matjes en zo’n rood met witte Amerikaanse koelbox, die je ook steeds op het WK ziet maar dan met ijs erin voor de voetballers heur gewonde beentjes.

Dus.

Nu ben ik moe en  ‘morgen is het weer een lange dag’. Zei Iris, voor ze ging slapen. Zo hoor ik mijn moeder, via mijzelf, in mijn dochter terug. Kortom: al reizen mensen nog zo ver, allerlei zaken blijven gewoon door de generaties heen behouden. En dat is toch ook wel mooi.

Advertisements

3 Comments »

  1. Paula de Waard said

    lieve anita
    Ja kind, nou gaat het echt gebeuren. Ik zal heus niet op Schiphol jullie uitwuiven, eens is het afgelopen. En dit is niet het einde van de wereld, maar het einde van een tijdperk. En zoals jouw oma (lit.class.cand.) zou zeggen: “panta rhei, ouden menei” (maar dan in Griekse letters!)

    Mama

  2. Inge said

    Lieverds, ik vind zelf ook altijd dat het pas echt wordt als er in mijn agenda afspraken aan de andere kant van de oceaan staan, zo van: donderdagavond, eten met Anita in Hemelse Modder om 7 uur (ik noem maar een dwarsstraat), en dat ik dat dan steeds zie staan terwijl ik nog hier in Lethbridge zit en me eigenlijk niet kan voorstellen dat ik echt ga. Dus dubbele afspraken, dat is helemaal goed, dan gaat het echt gebeuren. Ik kom je uiteraard niet uitzwaaien en kan ook niet op een van je afscheidsfeestjes of andere gelegenheden komen, en ik heb ook helemaal niet genoeg van jullie maar integendeel verheug me op het idee dat jullie straks dichter bij mij dan bij al die anderen zitten. Ha!

  3. ZusMarjet said

    Ha Anita!!!

    Even een groet van de andere kant van de wereld, vanuit een zonnig (maar vrij koud want is hier winter) Sydney. Gisteren las ik je laatste blog voor aan Bert zittend voor het Sydney Opera House wachtend op Waiting for Godot (waiting for waiting for Godot zogezegd) dat daar speelde en waar we gistermiddag dus heen zijn geweest .
    Kan me het onwezenlijke gevoel wel voorstellen, je kan je nooit voorstellen hoe het ergens zal zijn voordat je daar echt bent. Tjonge, gaan jullie echt picknicken en kanoen en vissen enzovoort? Vind je vissen niet zielig voor de vis? In ieder geval wil ik je aansporen het Blog vol te houden als je daar bent natuurlijk, ik ben reuze benieuwd!!
    Australie is een heel aparte ervaring, we zijn zaterdag naar de Zoo geweest met allemaal gekke beesten die gewoon om je heel liepen en zaten… de koals’s kijken inderdaad heel lui en zelfvoldaan en hangen alleen maar in een boom en eten eucalyptusbladen – kennelijk zijn ze daardoor de hele tijd zo stoned als een garnaal. Ze slapen ook zo’n 20 uur per dag. Kortom lijkt me het ideale bestaan.
    Morgen gaan we up north (Queensland) waar het warm is – we zitten daar dichtbij zee maar kunnen er helaas niet in want het is nu ‘stingy season’, hetgeen betekent allemaal enge stekende kwallen in het water.
    Nou lieve Anita, heel heel veel sterkte met de laatste loodjes ook voor Chris en de kids, en kom maar vaak terug in Nederland. Wij vertrekken dus de dag na jullie uit Sydney en komen dan 7 juli aan. Dus uitzwaaien zit er ook van onze kant niet in!
    Dus: nogmaals veel liefs, succes, sterkte, etc. van ons allebei, en mail/blog maar gauw weer!!

    Marjet.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: