Blog van het Deck, 8 juli, 02:00 u

Op het deck aan het bloggen dus

Klein inleidinkje van 17 juli.

Hieronder dan: de blog die ik kwijt was!

Ik heb hem terug – de  vriendelijke mensen bij ‘Small Dog Electronics’ hebben alles gerestaureerd – ze hebben al mijn oude software gered en al mijn oude files en alles is nu op mijn nieuwe computer, helemaal in orde, en ik heb net een backup gemaakt! Aaahhh…

Dus! Deze blog is van vorige week – het is inmiddels zaterdag 17 juli, dus meer dan een week later. Inmiddels ben ik op en neer naar Boston geweest, en ziek geworden (een beetje, een soort griep) en weer bijna beter (nouja, heb alleen nog een hoest) en hebben we al drie mensen bij wie we eten met kinderen waar onze kinderen mee spelen. De laatste aanwinst zijn de Mercers: Iris speelde op school met het meisje Lucy, en haar broertje bleek het jongetje te zijn dat met een stuk Lego Star Wars zat te spelen achter ons bij Iris”gym kids’ uitvoering gister; en haar moeder die vrouw met dat leuke asymmetrische haar die ik wel zag zitten als vriendin. Die hoorden dus allemaal bij elkaar en de kinderen hebben hier de hele ochtend gespeeld – hele leuke goeie gewone kinderen van 5 en 7, een beetje jong maar ging prima, zeer ondeugend leuk vrolijk meisje en een serieus jongetje. Hij is verwekt in de nasleep van 9/11, vertelde zijn moeder, die Kim bleek te heten en even koffie dronk voor ze de kinderen (waarna ze gewoon vertrok, nadat ze vroeg ‘is it very rude if I leave now’ – helemaal niet, integendeel!) enfin, en ze dachten dus dat hij wellicht een gereincarneerde brandweerman was (niet helemaal duidelijk in hoeverre dat een grapje was, ze zijn erg van de vage hier, in het algemeen) en Chris suggereerde dat hij wellicht een gereincarneerde bankier was waarop Kim zei ‘O my God that would explain a lot, he keeps wanting to get reimbursed for everything!’.

Dus. En toen de Mercertjes weg waren (na een geweldige ochtend waarbij ze op de trampoline sprongen terwijl ze elkaar met waterpistolen beschoten, het jongetje William riep ‘You’re supposed to fire at the person who is not your brother!’ – inderdaad een exacte geest…)

Op de trampoline

Dit is de fijne nieuwe grote trampoline - erop met Lucy en William

nog weer meer dingen kopen, eten en boeken met de vogels hier. Want we werden vanmorgen wakker omdat er iemand met twee stokjes op elkaar leek te slaan. Ik liep naar het raam en zazg eerst een gigantisch konijn, maar toen we nog eens keken zagen we vlak voor ons raam een specht die aan het hameren was op de dode boom voor ons huis. En nou kunnen we opzoeken wat voor specht…

Maar goed. Dus we kochten weer meer dingen vandaag – boeken en eten en Sebastiaan was enigszins opgelicht door eBay en mocht iets anders uitzoeken van het geld dat hij in Nederland van onze vriend Tjeerd had gekregen (dank je Tjeerd!) en Iris ook dus we kochten in de gigantische (natuurlijk) Toys’R’Us een plastic hamster ding van de tv waar ze erg blij mee is, en dus meer Lego. En nou zijn we thuis met onze peperdure boodschappen van de Sweet Clover Market (allemaal Local en Organic en werkelijk waanzinnig duur, 5 dollar voor een zakje chips; we hebben besloten zelf brood te bakken in de broodbakmachine die Chris op een garage sale kocht want ook brood is $5 per brood als je niet heel vies brood wilt!) en mijn computer doet het weer en alles is goed…

En nu dan toch die twee eerdere blogs. En binnenkort meer want ik heb nu een computer en ook internet!

Reageer graag, vooral, allemaal – gezellig. Is het daar ook zo warm? Of zijn jullie allemaal op vakantie?

Zoenen en knuffels – a.

Blog van 8 juli.

Het is twee uur ‘s nachts, en ik zit op ons deck. Dit deck, een soort veranda dat achter aan het huis vastzit, zou, als het niet zo verdomde heet zou zijn de hele tijd, in de zomer verreweg de belangrijkste kamer van het huis zijn. Maar nu is het nacht en eindelijk koel – maar toch nog warm genoeg om zonder problemen in een t-shirt en een onderbroek buiten te zijn. In de koele nachtlucht hoor ik een dier – ik denk een uil. Het maakt een soort zwiepend geluid – woewoewoewoewoezoepzoepzoep maar dan heel zacht, een soort zoeven – telkens 14 keer, en dan een stop. Hij vliegt rond, al woewoezoepend –daarnet hoorde ik er geloof ik nog een. Zijn er twee? Of eentje die rondvliegt?

De nacht hier is ongelofelijk. Boven je staan zeven miljard sterren. Als je omhoog kijkt is er een tapijt, een doek, een jas van sterren. Middenlangs loopt de Melkweg – dat is een soort vitrage met een scheur erin, een zacht-witte streep, waar je het heelal overdwars ziet. En daaromheen, overal, werkelijk overal zie je zo ontzettend ongelofelijk veel sterren dat er geen beginnen aan is om er naar te kijken, overal waar je kijkt zijn er meer, elk stukje hemel waar je een patroon in begint te herkennen blijkt, als je beter kijkt nog veel meer sterren te hebben, alle stadse sterrebeelden, de Orions en de Grote Beren slaan hier nergens op want je ziet overal een steelpannetje of drie sterren op een rij.

En overal zijn dieren. Die je niet ziet, maar hoort.

Gister werd ik wakker gemaakt door onze poes, die na twee dagen bibberend en in shock achter de verwarmingsketel te zitten kennelijk had besloten dat de wereld toch niet was vergaan, en op haar gewone opgewekte wijze om 2 uur ‘s nachts gezellig in ons gezicht kwam mauwen. Nadat ik haar in de garage had gezet (waar zi j en haar broer even moeten zijn, tot ze de wilde en ongelofelijke wereld Buiten mogen verkennen) ging ik even naar het deck, en Chris kwam ook. We zaten een tijdje naar de sterren te staren en het niet eens te worden over wat dat nou echt de Grote Beer was, toen we in de verte een gehuil hoorden – heel traditioneel zoals je denkt dat wolven klinken, alleen wat hoger. Her was een coyote, want die zitten hier – eerst een, toen in een andere verte nog een, en ten slotte een heleboel: het ging van een huiltje naar een boel opgewonden gejank en tenslotte een soort door elkaar geschreeuw van jankend huilen, een opgewonden schoolklas van coyotes. Dat zei Iris tenminste, toen ik haar er over vertelde de volgende dag – misschien is het een nachtklas van coyotes, en maken ze net zo’n lawaat als mijn klas op de Regenboog.

Dus.

Hoe gaat het.

Om te beginnen is het hier dus, sinds we zijn aangekomen, bloed- en bloedheet. 32

graden, of nog warmer – 37, 38 – ‘in the hundreds’. Op de radio zeiden ze dat je maar beter binnen kan blijven, als het kan, en gister zijn we overdag met z’n allen naar de film gegaan: Toy Story 3, in het kleine theatertje hier in Essex, Essex Cinema’s wat niet een grote keten is maar gewoon een klein filmtheatertje met vijf zaaltjes en geweldige handgemaakte reclame vooraf, door iemand gefotoshopt met een foto van een feestje met mensen met bier in hun hand, hele gewone mensen op een hele gewone foto zodat je beseft hoe raar en vervreemdend en glad ‘echte’ reclames zijn, en foto’s van eten dat er heel vies uit ziet, bruine drab op een plakkerig bordje, dus eten fotograferen is kennelijk ook een kunst. En dan 25% off the Burger Meal met je ticket stub.

En koel. Want de hitte is bijna ondragelijk, zeker buiten waar je totaal wezenloos wordt, maar ook binnen onder de fans, de plafondventilators die in ons huis in elke kamer hangen en op een fijne lome American South manier de lucht rond blazen om nog iets van een briesje te maken, maar tegen deze zware hangende hitte niks kunnen beginnen en we worden zwaar en slap en sloom en hangen rond op de grond (onze enige meubels totnutoe zijn twee opklapstoelen, en die staan buiten, dus we lezen en eten en spelen op de grond) en wachten tot het later wordt, en minder warm, en tot Chris thuis komt van wat hij aan het doen was, en tot eindelijk de Cable Guy komt.

Hetzelfde Deck, 9 1/2 uur later.

Deze mythische Cable Guy is iemand die ons tot grote wanhoop drijft. Gister zou hij komen, tussen 12 en 4, dus wij thuisblijven. Op een gegeven moment werd er gebeld terwijl we met Chris z’n zus aan de telefoon waren, maar we wisten niet hoe je niet naar het andere gesprek kan gaan en ook niet hoe we voicemail kunnen bellen of zelfs maar aan het nummer kunnen komen van iemand die je kan vertellen hoe je aan de teogangscode van je voicemail kan komen. En toen we eindelijk om 5 uur belden waar hij bleef bleek dat dat iemand van Comcast (het kabelbedrijf) was geweest en dat ze niet kwamen als we onze telefoon niet opnamen. Aagh! Goed, ze zouden tussen 4 en 8 komen. Okee dan. Maar ook na acht uur waren ze niet geweest, terwijl wij steeds paniekerig elkaar vroegen of we de telefoon hadden, en of hij wel opgeladen was, en het wel deed. Daarna belde Chris Comcast – een geweldig gesprek waarin hij tegelijkertijd aangaf dat hij boos, teleurgesteld, berooid en toch ook begripvol voor de zwakke positie van de helpdesk=medewerker was. En toen bleek dat ze zonder het ons te vertellen de afspraak naar volgende week hadden verzet. Maar na Chris’ pleidooi (do you really expect me to take another day off from work to wait for you people? Would you take another day off from work? Right now you are not acting like a company I am happy doing business with…) beloofden ze dat ze vandaag kwamen, tussen 8 en 12.

Het is nu 11:31, en elke geknerp op de snelweg doet ons opveren (daar zijn ze, misschien! Heb jij de telefoon? Doet hij het nog?) en nu zijn Chris en de kinderen maar naar het riviertje gegaan, om in te zwemmen, de prachtige geweldige koele rotserige Browns River, op 10 minuten van ons huis, naast Sebastiaan’s Middle School waar hij over een jaar naar toe gaat, in het Mills Riverside Park waar zaterdag een openluchtconcert is met picknickende locals en ‘Jericho’s own’ reggae broers – twee voorwaar niet-witte mensen hier, tot nu toe ongeveer vijf gezien, twee ‘Islamitische’ families (ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven: mevrouwen met hoofddoeken en donkere kinderen, geen idee welk land ze vandaan kwamen, spraken iets dat Arabisch klonk) en een echte African American, die bij de supermarkt werkte met allemaal zeer wakker en fris uitziende tieners.

En ik ben even alleen thuis – ahhhh voor het eerst alleen sinds vorige week donderdag – het is vooral heerlijk om me even geen zorgen te maken over de kinderen, die weliswaar heel rustig eindeloos op de grond Donald Ducks lezen of lego’en of knutselen maar toch ook in een vreemd land in een vreemd huis een vreemde tijd meemaken. Iris zei gister – ‘mam, aan het einde van de grote vakantie gaan we wel weer even naar Nederland, toch?’ en Sebastiaan zei ‘als we nou internet krijgen kunnen we misschien wel even met mijn klas Skypen, okee?’

Advertisements

1 Comment »

  1. Inge said

    Ook wij hier aan de andere kant van het continent horen ‘s nachts coyotes (pas op voor je poezen!) en onze hond jaagt elke dag in de coulees op springbokjes en hazen en soms grotere herten – die ze overigens zorgvuldig steeds net niet vangt, want ze is een retriever en die doen eigenlijk niet aan het vangen van levende beesten, ze zijn beter in het ophalen van bijvoorbeeld reeds dode eenden die hun baas net heeft afgeschoten, die halen ze dan heel voorzichtig terug door ze in hun lippen vast te houden en niet met de tanden te beschadigen, en omdat wij natuurlijk niet jagen mag ze dit elke morgen doen met de krant, die hier op de juiste noordamerikaanse wijze altijd ergens op het gras voor het huis gesmeten wordt, zodat het vooral in de winter erg handig is om een retrievende hond te hebben. Zeggen ze bij jullie trouwens kaajOOdie (klemtoon op tweede lettergreep) of kAAjoet (klemtoon op eerste lettergreep)? Joni Mitchell zingt kaajoodie maar hier zegt iedereen kaajoet. En dat is duidelijk altijd zo geweest, want het dagboek van Willy Uhlenbeck, die hier in de buurt was met haar man in 1911 en bij de Blackfeet in Montana verbleef, heeft het ook steeds over kaajoetjes (ze heeft zelf niet door hoe schattig het is dat ze daar een Nederlands verkleinsuffix achter zet). Ik ben er nog steeds niet achter of dit uitspraakverschil een isoglos is of iets anders. Joni zelf geeft toe dat “we just come from such different kind of circumstance, I’m up all night in the studio and you’re up early on your ranch”, dus denk ik dat het meer een klasseverschil dan een geografisch verschil is, maar dat is maar een hypothese. En nu we toch bezig zijn: zeggen ze bij jullie raut of roet voor “route”? Gisteren hebben we The Last Waltz opgenomen op de pvr die ze hier hebben, en vanavond gaan we er rustig naar kijken en luisteren…

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: