Bosblog

Het is donderdagavond, en de krekels krekelen in het donkerebomenbos achter ons huis. Ik ging er net een eindje lopen – dat is moeilijk, ‘s avonds, want je verdwaalt snel – je verdwaalt overdag al snel. En nu wordt het heel langzaam donker: het donker groeit om de bomen heen ons ons huis, dit is mijn beste foto er van:

Het bos 's nachts

Bos 's nachts

En in het bos is het zompig en groen, zo groen: overal varens en mos en omgevallen boomstammen, een woud van vermolmdheid, met af en toe een randje rots dat ergens tussenuit steekt, en takken en stammen en stronken en stompen zodat je op moet passen waar je je voeten zet, en of ze daar niet doorheen zakken of wegglijden of in een poel blijken te staan zodat je schoen achterblijft en je er alleen maar een kaal modderig pootje uit trekt. Maar verder op wat hogere stukken, daar is het bos droog: en het is zo groot, zo enorm groot en geweldig groen, ons bos.

Chris is steeds bezig er achter te komen wat nou precies van ons is, en wat niet. Er loopt een weggetje doorheen, een erg overgroeid pad, ‘an old logging road’ zeggen de mensen die het weten kunnen (de buren, de vorige bewoners) en op de een of andere manier vind ik het nog veel bijzonderder dan een bos hebben om een bosPAD te hebben. Als ik er over loop en denk ‘dit is van ons, dit is gewoon helemaal van onszelf’, voel ik me net een koning, ofzo, of een hertog: iemand met Land, in ieder geval. Ik ken bospaden alleen van op zondag, met de hond, met zo’n merkwaardig trapezoïde half-afgerond bordje ervoor van wat er wel of niet mag (hond aan de lijn, geen vuur maken) en andere mensen en af en toe een blikje of een zakje langs het pad die je dan opraapte en bewaarde tot de volgende prullebak, wat nooit lang duurde, op zo’n pad.

Maar hier dus een heel pad dat we nog niet eens zijn afgelopen – Chris heeft laatst geprobeerd tot het eind van ‘our property’ te lopen omdat daar een hek schijnt te staan, maar hij heeft het niet gevonden. Misschien liep hij ook wel in een kringetje rond, het is niet zo groot, 400 x 100 m, ons bos, tien voetbalvelden achterelkaar, maar tien voetbalvelden struikel- en kruipgewas, stronkelstruweel, is heel veel omdat je niet vooruit kan zien of lopen: je gaat naar een verhoging toe of een open plek tussen de bomen, maar daar zijn dan weer meer bomen en dan weet je niet of de bomen waar je van daan komt die eerdere bomen zijn of weer andere. Het zijn er veel.

Bos overdag

Bos overdag

En het is elke dag geweldig om in een bos wakker te worden. Het ruikt altijd heerlijk – een diepe kruidige lucht, heel complex, dit is duidelijk wat ze proberen om in die flesjes te stoppen: het is zoiets als heel erg lekker eten, dat je proeft en proeft maar nooit helemaal ‘uitproeft’ – zoiets, je ruikt het nooit helemaal uit, er blijven altijd noten of tonen of stukken geur ongeroken, een hele rijke, diepe, groene geur. Overal zijn horren op de ramen, maar daaronder de ramen open, zodat het huis de hele tijd ook zo ruikt, vanzelf, gratis. En je hoort steeds beesten – vogels, voornamelijk, verschillende vogels op andere tijden, ’s morgens vroeg een soort piepbeestje, als zo’n baby-of hondenspeeltje waar iemand steeds op stapt. ’s Avonds is er een mooie, met echte liedjes (nachtegaal? Merel?) en ook vaak een bescheiden ‘ek-ek-ek’je van het roodborstechtpaar dat  boven ons raamkozijn een nestje heeft gebouwd en het niet echt fijn vindt dat wij daar nou onder zijn komen wonen – uit de woonkamer zie je vaak een van de ouders komen aanvliegen met een wormpje en vanuit de voordeur kan je net de kleintjes zien hun kleine bekjes strekken, en iek-iek-iek zeggen, ik eerst ik eerst. En een ander geluid komt denk ik van een eekhoorn, het is een beetje hard en zoogdierachtig, en is vooral als onze kat sluipbewegingen maakt om de boom waar de eekhoorntjes zitten. Dus dat is ‘pas op – kat’ in het lokale Eekhoornse dialect.

Je zou makkelijk de hele dag in het bos of aan de bosrand of op het deck kunnen zitten om dit allemaal waar te nemen, uren per dag, maar toch doen we dat niet. Het grote inburgeren is nu van harte begonnen en allemaal storten we ons op verschillende manieren in Vermont. Sebastiaan doet dat het meest letterlijk: hij zit deze week op zeilkamp, wat hij geweldig vindt. Iedere morgen breng ik hem op de ‘morning commute’ naar Lake Champlain naar zijn councellors Craig en Nick (die dan zeggen ‘how’s it going’, big guy’ waar Sebastiaan dan niet van weet wat hij er op moet zeggen, dat weet ik ook nooit…) en iedere middag haal ik hem doormoe en doornat op. Dan heeft hij zich op het laatst in het meer gestort, of regen over zich heen gekregen, of gewoon heel veel water omdat het zo’n klein bootje is. Hij vindt het allemaal geweldig en heeft het over de ‘boom’ van de ‘Escape’ en dat hij de ‘gib’ mocht binnenhalen en hij wil meer een nog eens en ook een boot en zeilen, voortaan.

En dan hebben we eerst Iris afgeleverd bij de bus naar Girl Scout camp, met een zestal meisjes tussen de 5 en de 10 die allemaal om 8 uur bij de Essex Cinema staan te wachten, er zijn altijd allerlei meisjes die hun vriendinnetjes dan al zien en samen staan te giebelen, ik besefte vandaag ineens dat mijn angst dat Iris buiten de boot valt in dit meisjesgeweld niets met Iris en alles met mijn eigen lagere school ervaringen te maken heeft, vooral van die ‘leuke’ meisjes met precies de goeie rugzak en ‘cute’-e sokjes en paardestaartjes en nu al perfecte bruine beentjes, terwijl Iris me met haar te lange haar en de broek van haar broer en haar stoere (niet-meisjesachtige) rugzak er bij af steekt. Maar het is duidelijk dat zij dat niet is maar ik, in mijn kinderogen, die hier een probleem mee heeft: zij komt blij thuis met Girl Scout liedjes en zei vanmorgen dat ze vannacht voor het eerst in het Engels had gedroomd…

En Chris gaat erop uit om Dingen te kopen en te doen – hij heeft een afspraak met een bosmeneer om te kijken wat er met het bos Moet en kan – hij heeft alle verzekeringen en alle auto-reparaties geregeld (we hebben nu allebei een auto, ik een fijne Subaru Station wagon, die hebben alle vrouwen hier, met zooi achterin en een kapotte cup-holder maar wel een 4-wheel drive en kan tegen sneeuw en ijs – en hij heeft een pickup truck die alle mannen hebben, met twee deuren zodat de kinderen achterin kunnen, en een treeplank en een bak die kan zakken, en dan maken ze half-gemeende grapjes over een gun rack dat ze eigenlijk best willen, Chris en de Vermontse mannen, die wonderlijk zachtmoedig zijn, een beetje Zweedse mannen, soms zien ze er wel stoer uit maar echt macho doet niemand, daar is waarschijnlijk een wet tegen).

En ik ga eerst een uur werken in de New Moon Rising Cafe, waar ik elke dag een Large Latte with an Extra Shot (espresso, maar dat zeg je er niet bij) bestel a raison van $4,76 en dan anderhalf uur werk (want behalve geweldige koffie hebben ze daar een hele snelle wifi verbinding). En daarna ging ik deze week met veel omhaal (omdat ik ook na het vier keer gereden heb nog steeds niet precies begrijp hoe je er nou komt en dus altijd moet omdraaien omdat ik er alweer voorbij ben gereden) naar de Guest Parking van UVM, de University of Vermont, waar ik dan 5 uur in de bibliotheek ga zitten werken. Zonder wifi, maar dat is juist ook wel goed – ik heb al eindelijk een artikel af, en vandaag ook nog mijn experiment – het schiet wel lekker op zo, zonder collega’s, al is het ook wel eenzaam vind ik. Maar: goede tijdingen, ik ga proberen een ‘fellowship’ bij de Gund Institute te krijgen, onder begeleiding van iemand die ik dinsdag ontmoette en mij daar graag aan wil helpen, een Italiaan die zelf naar Spanje gaat verhuizen maar voor die tijd mij graag bij zijn Instituut wil parkeren, en dat wil ik natuurlijk ook heel graag.

Dus!

Later meer, er is nog veel meer te vertellen, maar om kort te gaan: het gaat goed, we worden steeds meer Vermonter (veel belangrijker, hier, dan Amerikaan), we missen Nederland wel, maar zijn ook wel heel erg hier nu. Het missen zal denk ik komen als iedereen in Nederland ook weer begint met z’n werk en school, nu is het hier ook wel komkommertijd, – maar met al die kampen beginnen we het al een beetje te merken, hoe het is, en in ieder geval zijn we al heel goed verzekerd.

Heel veel zoenen, daaro, aan jullie allemaal. Schrijf eens wat terug, als reactie, vertel hoe je vakantie was of is ofzo! Vind ik leuk.

Anita.

Advertisements

7 Comments »

  1. Karin said

    Leuk om jouw blog te lezen! Heb ook nog een e-mailtje gestuurd, naar je werkadres. Het klinkt geweldig, maar ook soms wel een beetje raar: een gun rack ???? WTF, zoals mijn kinderen zouden zeggen. Je kunt ook te veel inburgeren…..Maar fijn dat het allemaal zo goed gaat met de kinderen. Ik denk dat onze kinderen nooit echt helemaal ‘erbij’ zullen horen, net zo min als wij, maar toch komt het allemaal goed. Ik zei een keer tegen een vriendin dat ik zo graag ‘normale’ kinderen zou willen hebben, en zij zei: ‘Maar jullie zijn ook niet echt normaal’, en zo is het maar net!
    Liefs,
    Kairn.

  2. mari carmen said

    Anita

    And we are just back from my own country and I am happy to be back in The Netherlands; the place in which I feel much more at home than in my own…

    And I still love my little busy, noisy Utrecht…

    Kisses!

  3. berlinda said

    Hoi Anita en Chris en Sebastiaan en Iris,
    niet heel veel om terug te schrijven, maar ik lees met veel plezier je blog, het is gek genoeg eigenlijk precies he ik me had voorgesteld dat het voor jullie zou zijn, vooral de bos ervaringen, en de autos en je werk, de kampen had ik er niet bij bedacht, dat is natuurlijk wel het echte inburgeren, klinkt heel fijn voor de kinderen. Zo fijn dat ik ook denk dat we ook maar eens een kamp moeten overwegen, Puck wilde dit jaar eigenlijk op kamp, ze wilde zo graag op kamp dat het haar niet uitmaakte wat voor kamp het zou zijn, het liefste een paardenkamp maar een balletkamp zou ook prima zijn. “t is er niet van gekomen, misschien volgend jaar, je hebt met je blog wel een lans gebroken voor de kinderkampervaring..

    doeg,
    berlin

    • anitawaard said

      Ja kamp is geweldig! Heel veel groeten trouwens van ons allemaal maar ook van Anne Gabriel die ik zondag zag!

  4. Ellen said

    even testen

  5. Ellen said

    Hi Anita,

    Leuk je blog te lezen!
    Jullie zijn regelmatig onderwerp van gesprek in huize Jansen. De openingszin is dan meestal: “Wat zou jij doen in het huis in het grote bos?” Vooral Noahs opmerkingen over beren en lynxen (die er niet zijn, maar toch…) in jullie grote bos stimuleert de fantasie enorm. De grootste zorg van de kiddies is de aan/afwezigheid van vriendjes en vriendinnetjes in het grote bos. Jesse zou niet zonder kunnen denkt hij. Voor Michelle lijkt het minder een probleem te zijn. Die houdt zich wel bezig met kikkertjes, wormpjes, muizen, vlinders en als die er niet zijn, met andere 2, 4, 6 of meerpotige dieren. Tim denkt dat hij wel een paar leuke kabouters tegenkomt en Julia? Die zou genieten van alle bosgeluiden…
    Hoe dan ook, we denken aan jullie.

    We zijn net terug van drie weken Texel. Zon, zee, strand, regen, onweer, wolkbreuken, harde wind… heerlijk! Onze oude vouwwagen heeft het gelukkig weer allemaal overleefd, ook niet onbelangrijk. Nu nog drie weken te gaan. In ons nieuwe huis aan de rand van de weilanden… heel goed te doen.

    Moet zelf nog een paar artikelen afmaken. Kan enkel hopen dat Jesse, Alby, Michelle, Laura, Tim, Adjuna en Julia vanaf nu muisstil op hun tenen door het huis sluipen en vooral niet continu mama, mama… mama! kom nu toch eens kijken… roepen… 😉

    Grote groet en dikke zoenen, ook voor het grote bos,
    Ellen

  6. Ellen said

    Zit net te denken… toen we terug kwamen van vakantie stormde Tim de tuin in, storte zich in het lange gras en riep “we zijn rijk mam, we zijn RIJK!” Hij schopte zijn schoenen uit, rolde door het gras en wees naar de zonnebloemen die tijdens onze afwezigheid de lucht in waren geschoten. De kiddies vinden onze tuin helemaal het einde én de vrijheid om gewoon naar buiten te kunnen rennen een verademing na 5 jaar op 2-hoog.
    Wat moeten jullie kids zich gelukkig voelen met een heel bos om in te rollen en ‘doorheen’ te rennen 🙂
    (hebben jullie het einde van het bos al gevonden?)

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: