Jachtseizoen

De herfst is al weer helemaal voorbij hier, en we wachten op de sneeuw. Vorige week zijn we naar ‘ons’ skigebied gereden om onze ‘Family Passes’ te halen en alle gehuurde skis die nu in de schuur liggen, we kregen alle aandacht van de vriendelijke alto hippoie-jongens die altijd bij skiverhuurplekken lijken te werken want we waren de enigen, maar volgende week gaan ze hopelijk open en kunnen we erheen, drie mooie bergen (met een makkelijke waar ik mij denk ik tot beperk) en het is maar een half uur rijden!

Het wordt Thanksgiving: volgende week komen alle Wests, Chris’ moeder en zus en broer en zijn nichtje Zija (die alweer op college zit, ergens upstate New York doet ze theater technician net als haar vader) komen logeren, en Chris heeft al een kalkoen van 10 kilo besteld en we gaan ons helemaal te pletter koken en eten. De zaterdag erna doen we een klein feestje voor onze Vermontse vrienden die ons zo hebben geholpen met het leven in het nieuwe land (*) en dan bestellen we pizza want niemand kan meer kalkoen zien, dan.

Het is dus koud, maar wel vaak zonnig. En de kinderen hebben ineens het bos helemaal ontdekt: van de week zijn ze/we begonnen om in het bos achter ons huis waar het heel zompig is een parcours uit te leggen waar je dan overheen moet wiebelen/klimmen, ze hebben rubber laarzen aan en als ze misstapt zit Iris tot haar knietje in de modder. Maar we moeten heel erg oranje jakjes en mutsjes op want het is namelijk jachtseizoen! En de bossen zitten vol mannen, en enkele vrouw en een aantal kinderen die op herten wachten en ze dan neerknallen, hoe groter en hoe meer gewei hoe mooier.

En ‘Mel’s’ viert hoogtijden. Mel’s heet eigenlijk de Jericho General Store, het is het winkeltje om de hoek waar je anders alleen heen gaat als melk op is, een oud kruideniertje met wat stoffige marshmallows of potjes jam op de plank en een rekje speelgoed uit 1972, klapperpistooltjes of plastic handboeien waar mijn kinderen altijd verlekkerd naar kijken. Maar nu is Mel’s ‘Big Game Reporting Station’ en het is er een af en aan lopen van jagers die ‘out back’ aan komen rijden met hun pickup truck met daarin een dood hert. En in de winkel hangen grote vellen geel posterpapier met lijsten van zeker 200 namen, mensen die hun ‘deer tag’ zijn komen halen, het recht om een hert te schieten, en nadat ze het hert zijn komen melden weegt Mel het hert en neemt hij een foto. En die hangen als vervangende trofeen op de muur, rijen dik: allemaal dode herten waar een speciale diepvries voor is, en iedereen die jaagt eet de hele winter hert. Nog maar een week, dan is het jachtseizoen weer over en kunnen we zonder oranje jakjes ons bos in.

(*) Thanksgiving is eigenlijk het feest waar de pilgrims van de Mayflower de indianen bedanken voor hun hulp om het eerste jaar te overleven op het nieuwe continent, daarom eet je ook allerlei specifiek Amerikaanse gerechten: kalkoen en pompoen en aardappels en mais.

Advertisements

4 Comments »

  1. Inge said

    Aaaah, de herfst. Hier in het hoge noorden komt alles eerder, de Canadese Thanksgiving is in oktober, en we hebben al twee weken sneeuw en -10 tot -20, bah. Vandaag met windchill -32. Vorige week ging ik toch nog paardrijden bij mijn lieve westernjuffrouw, die mij zo langzamerhand al mijn gewoontes van Engels rijden van vroeger heeft afgeleerd (de handen juist hoog in plaats van laag, de armen juist recht in plaats van gebogen, juist wel met de stem maar weinig met de teugels, juist niet met een zweepje maar wel met sporen, niet zo recht zitten maar juist ontspannen, de galop juist aangeven met het buitenbeen achter de singel in plaats van het binnenbeen op de singel, enzovoorts), maar het was haast niet te doen. Ik had een muts op onder mijn helm en zag er idioot uit, niet dat dat me wat kon schelen want iedereen zag er idioot uit, we hadden allemaal lange onderboeken aan en warmertjes in de schoenen en waren toch nog volledig verkleumd na afloop. Dat was bij -15. Ik die gewend was aan dunharige paarden die in een stal staan moet nu eerst het ijs van mijn pony afschrapen, die zulk dik haar heeft dat hij wel een beertje lijkt. Ben benieuwd of het deze week doorgaat…..
    Niet te veel eten op Thanksgiving! Heerlijk voor Chris dat hij het met zijn familie kan vieren. Heb je nog een recept voor kalkoenrestjes nodig?

  2. Karin said

    Het is misschien truttig, maar ik vind het toch wel naar, die dooie herten…Het zal wel ergens goed voor zijn (de wildstand of zo) maar ik zou er toch wel moeite mee hebben…In elk geval hoe is het met het hondje? Iris zal wel ‘over the moon’ zijn!
    Liefs, Karin.

    • ZusMarjet said

      Ha Anita – sluit me hierbij aan, arme herten!!! En ‘neerknallen’ – uggghh. Inderdaad is het vast ‘nodig’ vanwege de hertenstand, maar…. gisteren zag ik een mooi programma op de Duitse televisie over herten die met veel zorg werden teruggezet in een bos, en van alles over hun bronst, etc.
      Verder hoorde ik ook dat jullie een hond hadden….! Tjonge. Maar volgens mama is hij heel lief en zal hij ook nog lief zijn als hij groter wordt. Dus durf ik dan waarschijnlijk nog wel op bezoek te komen…
      Veel plezier met Thanksgiving, en doe Heather en Joyce de groeten van mij en van Bert!

  3. […] en ik zit eindelijk weer eens in het heerlijke Firebird café. Vorig jaar schreef ik hier ook een blog toen het net jachtseizoen werd, en toen was alles nog nieuw en een beetje spannend. Nu kennen ze […]

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: