4 juli 2011

Morgen wonen we hier precies een jaar. Vanmorgen ging Sebastiaan voor het eerst weer naar het zeilkamp, waar hij vorig jaar zo dol op was dat hij twee keer ging. Dit jaar mocht hij door naar ‘Level II’, maar wegens gebrek aan belangstelling was dat opgeheven zodat hij weer bij zijn oude held ‘Nick’ was – een tiener met een enorme bos krullend haar en een gigantische weerspiegelende zonnebril. De jongens zijn, zoals geloof ik alle tieners die alle zomerkampen leiden, ontzettend lief. Of zijn ze dat alleen met mijn kinderen? In ieder geval begroette Nick Sebastiaan met ‘Hey man, how’s your winter been?’ waarop Sebastiaan kon vertellen over de hele winter skiles en zijn eerste slalomrace (hij was dertiende, van de 58 jongetjes, wij waren apetrots maar hij vond het zelf maar niks en wil nou in de racegroep, volgens mij alleen om van een ettertje die tweede werd te winnen, op die ijskoude berg met veel te veel aanmeldingen waardoor we 1 1/2 uur moesten wachten met bibberende kinderen en Iris moest steeds plassen dus wij steeds mee naar de WC, aldoor eerst alles uit en dan weer aan) en de enorme hoop sneeuw waar we bijna niet doorheen konden ploegen en de storm in de herfst, waardoor we drie dagen geen stroom hadden en onze toevlucht zochten bij Vincent in Burlington, en in bed Chinees aten terwijl de storm bleef razen.  En de hond en de poes, die we kregen, in de late zomer en de herfst, en die nu bij het meubilair horen (en dat soms ook opeten).

Toen ik laatst met Iris naar het hondenveldje ging keek ze me stralend aan en zei ‘Now we have a dog we are real Vermonters – that was all we needed to do!’ waardoor ik ineens besef dat zij er echt wil bijhoren, en daarmee bezig was. Tsja, de mytische ‘Real Vermonter’ status ligt voor haar misschien nog binnen bereik – hoewel ik er eigenlijk een hard hoofd in heb – je moet daarvoor minimaal twee generaties in Vermont geboren zijn, ik heb mensen heel verontschuldigend horen zeggen ‘but my parents grew up in Massachussetts’ zodat ze wel weten dat ze niet echt, echt uit Vermont komen. Geen Real Vermonters. Maar wij bijna wel, vindt Iris, en gelijk heeft ze: we hebben een hond en een tuintje met tomaten en oude ski’s in de barn, en we weten het plasje waar je kan zwemmen om de hoek, en als we daar komen kennen we drie mensen en Iris en Sebastiaan plonzen routineus van het platformpje af, God wat misten we dat vorige boedhete zomer, weten waar je kan zwemmen en daar dan kinderen kennen. En vanmorgen reed ik zomaar in een keer naar August 1st toe, het geweldige cafe waar ik inmiddels al grote stukken van mijn proefschrift heb geschreven (nouja kleine stukken maar lange uren) waar ik echt de eerste 9 maanden me in een soort omtrekkende beweging een weg naar toe moest zoeken, het was in een soort andere dimensie waar ik alleen kon komen als ik echt de weg kwijt was, alleen toegankelijk door een poort van geospatiale wanhoop – maar nou parkeer ik er pardoes voor de deur.

Dus ja, een jaar – een jaar met af en toe wanhoop (Waar kan je hier zwemmen? Wat doe je hier met een verjaardagsfeestje? Wat moeten ze mee naar skiles? Wat doe ik aan naar de ouderavond? Moeten we iets meenemen? Wat doen we hier in Godsnaam???) en langzamerhand gewend raken aan de antwoorden: om de hoek bij het plasje, gewoon wat je in Nederland ook doet, alleen komt de taart op het laatst, boterhammetjes met kaas (in Godsnaam nooit het grote gevaar Pindakaas – nut allergies, guys, nut allergies!), een fles wijn is prima, en ja, we leven hier. We leven hier gewoon. Eigenlijk wel heel gelukkig, en tamelijk permanent. Gister waren de fourth of July fireworks (die ze vieren op de 3e, om de een of andere reden) die werkelijk  fantastisch waren, en Iris zei eerst ‘these are the most beautiful fireworks I’ve ever seen in my life!’ en daarna ‘we are so gonna do this again next year – and the year after that, and the year after that…’ Dus, we blijven nog een poosje, geloof ik. In ieder geval tot het volgende vuurwerk…

Tot snel, in Nederland! Veel liefs,

Anita

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: