Blog op een zonnige zaterdagochtend

Het is zaterdagochtend,  en ik zit eindelijk weer eens in het heerlijke Firebird café. Vorig jaar schreef ik hier ook een blog toen het net jachtseizoen werd, en toen was alles nog nieuw en een beetje spannend. Nu kennen ze hier ons hele gezin bij naam, en weten dat als ik kom ik een ‘Pork carnitas with no avocado and extra sauce’ mee wil nemen voor Chris, en dat er vast iets is dat hij er niet is (meestal blijf ik thuis met Sebastiaan). En dat klopt: Chris had ontzettend hoofdpijn vanmorgen: misschien krijgt hij nu de griep waar ik de hele week mee in bed gelegen heb, met koppijn, koorts en een zeurende gewrichtspijn waardoor alles zuur en naar leek, blech. Maar ik ben weer op, hoera hoera en voel me alsof er een gewicht van 20 kilo van mijn schouders af is, blij met het leven en de bacon-egg and chipotle on an English muffin van Ryan, de kok hier.

En Chris slaapt uit. Iris doet Kung Fu wat ze nog steeds geweldig vindt: ze doet heel hard haar best en heeft al gele band (ze zijn erg non-competatief of -ostentatief met de banden, ze worden achteloos zo af en toe uitgereikt, de Vermont Kung Fu Academy is echt de minst macho vechtschool die ik ooit heb gezien, met allemaal lieve zachte jongens die de kindertjes met eindeloos geduld nog een de eerste ‘form’ uitleggen) en rent rond en maakt grapjes en heeft vriendschappen met allerlei jongetjes die ik nooit goed uit elkaar hou (‘No Mom that’s Alec, not Alex, can’t you keep them apart?’) en kan tot tien tellen in het Chinees, en wil nou graag Chinees leren, wat ons een geweldig idee lijkt. Zij kan het nog leren! Soms wil je gewoon dat je kind iets leert omdat het jou niet meer zal lukken, zoals ik hoop en stimuleer dat Sebastiaan leert programmeren omdat mij dat nooit is gelukt. En Sebas zit tegenover mij op zijn laptop waar hij nog steeds elke dag erg gelukkig mee is (zie foto).

Eerst was hij nog redelijk didactisch bezig in ‘Paint’ een tekening te maken, maar nou zoekt hij gewoon de scores op van diverse Pokemon-figuren op zijn 3DS spelletje (dank, Mireille, ook dagelijks dank) – nouja. Straks wel weer volkorenbrood bakken en kraaltjes rijgen, bij wijze van spreken.

Eigenlijk moeten we echt straks 24 cupcakes bakken:  vanavond is bij de Phoenix Book Store bij ons in de buurt ‘A Dangerous Night of Writing’ in het kader van het ‘National Novel Writing Month – NaNoWriMo’ waar Sebastiaan via school aan mee doet. Het idee is dat je in een maand (november) een roman schrijft – en Sebas gaat twee keer per week na school er een paar uur heen en zit dan met vriendjes op computers te schrijven, hij maakt een lang verhaal dat ‘The Revenge of the Beest’ heet (nederlandse spelling is met opzet) waar een aantal van zijn Nederlandse en Amerikaanse vrienden en hij allerlei monsters bevechten en de wereld redden van diverse onwaarschijnlijke kernaanvallen. Het is erg spannend.

Maar de bibliotheekjuf  die dit organiseert is heel erg aardig en ik wil heel graag een soort vriendschap met haar dus toen ze vroeg wie wilde bijdragen aan dit evenement sprong ik onmiddellijk virtueel op, en nou moet ik dus cupcakes bakken wat ik vreemd genoeg de laatste tijd erg leuk vind (zie foto’s voor eerdere ‘batches’ voor Iris’ verjaardag en de Brownies, met Halloween). Dus – geen computers programmeren, wel cupcakes bakken, ik vertrut misschien een beetje maar het is heel fijn…


Zolangzamerhand zijn we hele gewone inwoners in Jericho en erg ingeburgerd; vorige week was er een feest in het Community Centre, een benefieteten + concert voor de boerderij waar wij altijd onze groente van krijgen met een soort bluegrass-bandje en hamburgers en te weinig stoelen en een ‘raffle’ waar wij helaas niet een etentje voor twee maar wel twee pannelappen wonnen, nouja, maar daar kenden we wel twaalf mensen en stonden steeds in groepjes met mensen die elkaar ook of nog niet kenden en het was allemaal erg gezellig en gewoon, eigenlijk. De kinderen vonden het eerst ‘niks aan’ maar toen ontdekten ze de PlayDough en ging Sebastiaan een activiteit leiden waarin ze eerst ‘Barney the Dinosaur’ maakten van klei en hem daarna bloederig gingen ‘slachten’ – hoe dan ook, ze hadden lol en wij konden gesprekken afmaken met Anna en de Verdonken (zijn ouders zijn Nederlands) en die Noorse mevrouw waar ik altijd de naam van vergeet, en naar het bandje luisteren. Maar niet dansen. Er zijn grenzen.

Okee – we moeten Iris halen dus dit was het weer even – veel geluk daar in Nederland ik mis speculaasjes en rookworst (maar heb er 10 van meegenomen laatst) – en jullie allemaal natuurlijk, maar alles is hier dus verder heel goed.
Erg veel liefs van een zonnige,
Anita

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: